(¯`v´¯)•.·¯`·-» سفیرعشق
آخه چطور دلت اومد تنهــــام بذاری وبری آخــــه مـگه حرفی زدم,زخم زبونی زدم؟ آره همش بهونه بود مسئله یار دیگه بود دلت هوایی شده بودکارم ازکارگذشته بود برو با یـــارت عزیزم رها کن این تنه منو الهی صدساله بشه عشقه قشنگت عزیزم اما یه قول بهم بــــده یارتو تنــــــها نذاری که مثل من اسیربشه آواره ازخونه بشــه منم قول بهت میدم یه روز فراموشــت کنم قلبموسنگیش بکنم عشقتو خاکســتر کنم اگه یه روزخواستی گلم کسیو نفرینش کنی بگو که مثل من بشه زجرجدایــــی بکشه در خواب ناز بودم شبی
دیدم کسی در میزند در را گشودم روی او
دیدم غم است در میزند ای دوستان بی وفا
از غم بیاموزید وفا..... غم با همه بیگانگی هر شب به من سر میزند
گفتمش : باغ مهربانی ام کجاست؟
دستهایم لرزید و صدا در گلویم زمزمه کرد آنجا کمکم کن ای خدا ای مانده بی کس و تنها تنهاتر از تمامی تن ها حتی میان شهر غم گرفته تنهایی رو کن به عشق و یاس را به فراموشی بسپار این را بدان که خدا آن تنها تن های تنهای عاشق را تنها نخواهد گذاشت حتی برای یک لحظه زیرا آن حقیقت روشن خود تنهاترین وجودِ وجود است.
عشــق بـازی کار هر شیـاد نیـسـت ایـن شکــار دام هر صیــاد نیــست عــاشـقی را قـابــلـیـت لازم اســــت طـالب حـق را حـقیقـت لازم اسـت عـشـق از مـعشـوق اول سـر زنـــد تا به عـاشـق جـلوه ی دیگـر کــند تـا بـحـدی کــه بــرد هـستــی از او سرزند صد شورش و مستـی ازاو شـاهــد ایــن مـدعی خــواهـی اگــر بر حــسین و حـالـت او کــن نــظـر روز عـاشـورا در آن میـدان عـشـق کـرد رو را جـانب سلـطـان عشــق بار الـهــا ایــن ســرم ایــن پـیـکـرم ایــن عـلـمـدار رشـیـد ایــن اکــبـرم این سکـینه ایــن رقیـه ایــن ربــاب این عروس دست وپاخون درخضاب این من و این ساربان این شمردون این تن عریان میان خـاک و خـون این من و ایـن ذکـر یـا رب یـا ربــم ایـن من و ایـن نـالـه هـای زیـنـبـم پس خطاب آمد زحق کی شاه عشق ای حـسین ای یکـه تـاز راه عشق گر تو بـر من عـاشقـی ای مـحـتـرم پرده بَرکش من به تو عـاشق ترم غـم مـخور کـه مـن خـریـدار تــوام مـشتــری بـر جـنـس بــازار تــوام هـر چـه بـودت داده ای در راه مـا مـرحبـا صـد مرحبـا خـود هـم بیـا خود بـیـا کـه می کـشم مـن نـاز تـو عرش و فـرشم جملـه پـا انداز تـو لـیـک خـود تنهـا نیـا در بــزم یــار خـود بیــا و اصغــرت را هـم بـیـار خـوش بـود در بـزم یـاران بـلـبـلـی خــاصه در منقــار او بــرگ گـلـی خـود تـو بـلبـل گــل علـی اصـغـرت زودتــر بـشـتـــاب ســوی داورت شمعی که در باد زاده شد، هرگز نمی ميرد و آن آوا کز بطن خاموشی روييد، خاموشی هرگز نمی گيرد. خورشيد می شکفد و آواز، ذرات چون قاصدکی در باد زندگی را لبخند می دهد .
- " شیرین ترین آواز چیست ؟ "
چشم ِ غمگینش به رویم خیره ماند
قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر ِ لب غمناک خواند :
- " ناله ی زنجیرها بر دست ِ من ! "
گفتمش :
-" آنگه که از هم بگسلند ... "
خنده ی تلخی به لب آورد و گفت :
- " آرزویی دلکش است اما دریغ !
بخت ِ شورم ره برین امید بست
وان طلایی زورق ِ خورشید را
صخره های ساحل ِ مغرب شکست ! ... "
من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل ِ من با دل ِ او می گریست
گفتمش :
- " بنگر درین دریای کور
چشم هر اختر چراغ ِ زورقی است ! "
سر به سوی آسمان برداشت گفت :
- " چشم ِ هر اختر چراغ زورقی ست
لیکن این شب نیز دریای ست ژرف
ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه
می کشد افسون ِ شب در خواب شان ... "
گفتمش :
- " فانوس ِ ماه
می دهد از چشم ِ بیداری نشان ... "
گفت :
-" اما درشبی این گونه گنگ
هیچ آوایی نمی آید به گوش
از درخت تنهایی پرسیدم لبخندی زد و گفت :باغ چیست
از پرندهء کوچک دور افتاده ای پرسیدم پر کشیدو گفت:کجاست
از گل رزی پرسیدم مغرورانه گفت:هیج کجا
از باران پرسیدم عاشقانه گفت:افسوس
از تو پرسیدم آگاهانه گفتی:نمی دانم
از خودم پرسیدم ...
موجی در درونم شعله ور شد ،اشک در چشمانم لغزید،
و من بی اختیار سوی اشارهء انگشتم را نظاره میکردم...
