(¯`v´¯)•.·¯`·-» سفیرعشق
«زخم» خواهش از بهر ستم خواهی انسان مکن عشق در سینه نگهدار و هیچ فاش مگو چون که تاریک است این راه و از آن یاد مکن عشق آیینه قلب است در آن زنگی نیست لیک این جمله نگهدار و عنوان مکن در درون مایه عشقت ز جفا دوری کن آشکارا زین سخن هیچ کجا یاد مکن اگر از بهر کسی در عشق مردی. مردی ورنه از جورو جفا عشق فریاد مکن چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو نمي رسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي كنم دلم كه تنگ مي شود براي چشم هاي تو و هي مرور مي كنم نگاه اول تو را و اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو تو تا پلك مي زني به سجده مي رود دلم به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو شبي خراب مي شود حصار هاي فاصله و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو
طوريم نيست خرد و خميرم ، فقط همين كم مانده است بي تو بميرم ، فقط همين از هر چه هست و نيست گذشتم ولي هنوز در مرز چشمهاي تو گيرم ، فقط همين شاعر شدم كه لال نميرم ، فقط همين کجا بــودي وقتي برات شکستـم يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات شبا نشستم به هواي چشمـــات کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم هــر چــي که باورت نميشه ديـدم کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت خون جاي گريه از چشام ميـريخت کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد امــا به خـاطر چشات قسم خـورد کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم سوختم و از غمت خاکستر شدم 
من با زخم زبون هات رفيقم
مرهم بذار با حرفات، رو زخم عميقم
با توام که داري به گريه ام مي خندي
کاش بياي و به من دل ببندي
تنها بودن يه کابوس شومه عزيزم
کار دل نباشي تمومه عزيزم
از درت روي نتابم ،چه بخواني ،چه براني
دل من ميل تو دارد، چه بجوئي، چه نجوئي
من که بيمار تو هستم چه بپرسي ، چه نپرسي،
جان به راه تو سپارم ،چه بداني، چه نداني
شعرم آهنگ تو دارد ،چه بخواني ،چه نخواني
.jpg)
داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربدهجویی بودیم
عقل و دین باخته، دیوانهی رویی بودیم
بستهی سلسلهی سلسله مویی بودیم
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکیست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکیست
نغمهی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
عجب صبری خدا دارد که اول ظلم می دیدم ازاین مخلوق بی وجدانجهان را با همه زشتی و زیــبـــــائی بروی یکدیگر ویرانه می کردمعــجب صـبری خدا دارداگر من جای او بودمکه در همسایه صدها گرسنه می دیدیمنخستین نعره مستانه را خاموش می کردم.عجب صبری خدا دارداگر من جای او بودمکه می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگیزمین و آسمان را واژگون مستانه می کردعجب صبری خدا دارد!!!
((زندگی یه بازیه)) زندگـــــــــــــــــــی یه بازیه کی از عـــمرش راضـــیه؟!
ابر گـــریونه دلـــم چشمـــه خونه دلم
نـــمیتونم دلمـــو راضـــی کنم
ایـــن دل دیوونه رو راضـــی به این بازی کـــنمیه بـــــــــــــــــــــــــهونه برای بـــودن و مـــوندن ندارم
تو گلوم بغـــض غمـــه هوای خـــوندن ندارم!
همه جـــا سرد و ســـیاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بی ســـایبون نـــگه ام مــــــــــــــــــــونده به راهدســـت من غـــمگین وسرد تو دلـــم یه گوله درد
نه بـــهاری نه گـــلی پائیزه پائیـــزه زرد...
دلـــی که دلـــدار نداره با زندگـــی کار نداره!
غریـــــــب این دیـــارم یه آشــــــــــــــــــــــــنا نــدارمسرم بی ســـایبونه دلـــم یه پارچه خـــونه!
غم تو دلم نشـــسته بال و پرم شـــکســـته
غریـــب این دیـــارم یه آشـــنا ندارم
ســـرم بی سایـــبونه دلم یه پــــــــــــــــــــــارچه خـــونه! همه جا ســـرد و سیـــاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بــــی سایـــبون نگه ام مونـــده به راه
دست من غـــمگین وســـرد تو دلم یه گـــوله درد
نه بـــــــــــــــــــــــــــهاری نه گـــلی پائـــیزه پائـــــــیزه زرد....jpg)
شب مهمونی ابرا شب خالی از ستاره
شب انتظاره بارون که بباره یا نباره
مونده از تمومه دنیا مرد کوچه گرد پاییز
آخرین رهگذر شب با ترانه ایی غم انگیز
حالا من مونده یه سایم که اونم عمری نداره
وقتی آخرین چراغ کوچه پلک رو هم می ذاره
می ریزه غم صداشو تو سکوت سرد کوچه
همه سرودش اینه بازیه زندگی پوچه
نه یه روز حتی یه ساعت سری بودیم توی سرها
کسی بودیم تو جماعت
خیلیا نشون می دادن منو با حرف و اشاره
به همه هم می گفتند اینو عاشق هزار ستاره
حالا من مونده یه سایم که اونم عمری نداره
وقتی آخرین چراغ کوچه پلک رو هم می ذاره...!
