آن دل خراب

          زیر پرتو های شدیدتاریکی

زجه می زند

و آن بغض تنها

در قهقه ی ناکسان

جرئت شکستن نداشت

و آن چراغ تاریک

در خوابگاه ادمیت

نیشخند تلخی رانشان می داد

و ان کسل ترین سپیده دم

در امید صبح شدن

یار هم دمی نداشت

بادبان بی مهری انداخته شد

لنگر دوستی کشیده شد

گرد باد سرد جدایی

دریای بی مهر زندگی

منم ناخدای تنهایی

فانوس دریایی مهربان را

 پشت سر انداختم

فریاد زدم حرکت به سوی تنهایی

کوچه باغ تنهایی مرا  هچ کس باور نکردو من باآن فانوس خواب آلودکوچه باغ های ده رادر جستو جوی یاری گشتم ولی لشکر انبوه تنهایی به من می خندید وپشت سرم ده ی را که خوابی سرد آن را گرفته بود نشان می داد

سیه خرده نامم به بخت

 گرفته دلم زیر آن سنگ سخت

شدم خسته از خون چشم شفق

شدم گریه از آن شب بی شرف

بگفتم به شب ای فلق بسته روی

جوانی به شب خفته ام در سکوت

به امید خوابی در آن صبح زود

چراغ دلم را شکستم به روز

نگفتم به کس این چه  خواهد دلم

قلم را به آخر نخواهم شکست

درآن کنج دیوار خواهم نشست

چه زود از ياد بردی
چه زود از خاطرت رفت
که من به يادت زنده بودم
که عشق را برایت معنا دادم
چه زود فراموش کردی
دلم را بخاطر تو از یاد برده بودم
وای بر تو
که چه زود از یاد بردی
قلبم را به اجبار به نامت کرده بودم
و وای بر من
که چه زود فراموش شدم
نمی دانم خاطرت هست یا که آنرا نیز فراموش کردی که من تنها با صدای تو آرام بودم
نميدانم يادت هست
تمام راهم را براي تو آواز مي كردم
ميدانم ديگر هيچ يادت نيست
من همان تنهاي آواره اي خواهم شد
كه تو مرا يافته بودي

نديدي چشمهايم زير پايت جان سپرد

آخر گلويم از صداي هاي پايت جان سپرد

آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود

به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد

آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت

كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد

آخر نمي داني و مي دانم كه مي دانم نمي داني

كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد

آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است

بخوان شعرم كاین شعرم در هوايت جان سپرد آخر (فرياد

سر انجام با دیدن نگاه تو آرام می شوم

چو آهوی گریخته ای رام می شوم

باور نمی کنی ؟ ای همه هستیم

که من دارم به جرم عشق تو بدنام می شوم

من بی تو پای چوبه ی دار غریبی ام

روزی هزار مرتبه اعدام می شوم

با چشم های خویش مرا آرام می کنی

باور نمی کنم که چنین خام می شوم

گفتی که تو هرگز عاشق خوبی نمی شوی

گفتم : قسم به عشق ! سر انجام می شوم

نمي دانم چه مي خواهم خدايا، به دنبال چه مي گردم شب و روز
چه مي جويد نگاه خسته من، چرا افسرده است اين قلب پرسوز
ز جمع آشنايان مي گريزم، به كنجي مي خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگيها، به بيمار دل خود مي دهم گوش
گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند
ولي در باطن از فرط حقارت، به دامانم دو صد پيرايه بستند
از اين مردم كه تا شعرم شنيدند، برويم چون گلي خوشبو شكفتند
ولي آن دم كه در خلوت نشستند، مرا ديوانه اي بدنام گفتند
دل من اي دل ديوانه من ، كه مي سوزي از اين بيگانگي ها
مكن ديگر ز دست غير فرياد، خدا را بس كن اين ديوانگي ها

اگر درياي دل آبي‌ست...