هديه ام را بپذير
يك سبد از شب بوست
بوي باران بهار است و نسيمي از دوست
ورقي از دفتر خاطره هاست...
هديه ام را بپذير
كه به آواي خوش چلچله ها نزديك است
هديه ام را بپذير
كه من اين تك گل سرخ عشق را
از باغ فردا چيده ام
تا بداني زنده ام
و برايت هديه اي از زندگي آورده ام...

در آن نفس كه بميرم در آرزوي تو باشم

به آن اميد دهم جان كه خاك موي تو باشم
مي بهشت ننوشم ز دست ساقي رضوان

 مرا به باده چه حاجت كه مست روي تو باشم
به وقت صبح قيامت كه سر زخاك برآمد

به گفتگوي خيزم به جستجوي تو باشم
حديث روضه نگويم گل بهشت نبويم

 جمال حور نجويم دوان به سوي تو باشم

آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد ...

                                       شب رفتنت يه ماهي توي خشکي رفت جون داد ...

                                           زلزله خيلي دلا رو اون شب از غصه تکون داد ... 

                                              غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن ...

                                                     پا به پام عکساي نازت اومدن تا صبح نشستن ...         

كاش ميشد هيچ کس تنها نبود                                    

کاش ميشد ديدنت رويا نبود

گفته بودي با تو مي مانم ولي                                   

رفتي و گفتي که اينجا جا نبود

ساليان سال تنها مانده ام                                      

شايد اين رفتن سزاي من نبود

من دعا کردم براي بازگشت                                  

دست هاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي                               

نمي توانيم گذشته را تغيير دهيم

تنها بايد خاطرات شيرين را به ياد سپرد

و لغزشهاي گذشته را توشه راه خرد سازيم

نمي توانيم اينده را پيش بيني كنيم

تنها بايد اميدوار باشيم و خواهان بهترين و هر انچه نيكوست

و باور كنيم كه چنين خواهد شد

مي توان روزي را زندگي كرد

دم را غنيمت شمريم

و همواره در جستجو تا بهتر و نيكوتر باشيم

 با این همه آرزوهام می رم تو رویای خودم

 چشمامو که باز می کنم باز میبینم تنها شدم

 پیش خودم داد میزنم آهای آهای اوستا کریم

 مگه تو نیستی که میگن منصف و رحمان و رحیم

 عشق و درست کردی که ما تو قصه هامون بذاریم

 قسمتمون اونی بشه که حتی دوسش نداریم

 به من بگو آی آ خدا خودت یه بار عاشق شدی

 که عاشقای دنیا رو می خوای عذابشون بدی

 باید بدونی یه روزی خاطرخواهی چه دردیه

 بذار که روشنت کنم یه روزگار سختیه

 اگه که امتحان کنی بیای و عاشق بشی

 وقتی به یارت نرسی ببین تو هم چی می کشی

 اینه همه باور من وقتی که اینجا می شینم

 توی یه تابلوی سفید خودم رو تنها میبینم

هر شب که فرصت میکنم جویای حالش می شوم
از خویش بی خود گشته و مست خیالش می شوم

در اسمان ارزو هر دم صدایش می زنم
چشمم چو بر رویش فتد محو جمالش می شوم

در هر شب تاریک من بدر است ماه صورتش
از شرم این دیدار نو منهم هلالش می شوم

جاریست اشک از دیدگان هر دم که یادش می کنم
مقبول در گاهش شوم اشک زلالش می شوم

سر گشته و حیران شدم دلتنگ و بی ایمان شدم
گویم به هر شیدا دلی خط است و خالش می شوم

جویای حالش می شوم مست از خیالش می شوم
با این دل سو دائیم رنج و ملالش می شوم

تاریکی و ظلمت گذشت خورشید از نو سر کشید
انگار خواب است اینکه من غرق وصالش می شوم

ديگر براي چه بايد دلتنگ باشم ؟
در اين سفر ، حق بدي آب و هواي عشق را هم گرفته ام
قدري هم شعر براي جهاز دخترم كنار گذاشته ام
به شما دورغ گفته اند
باران كه بيايد
به رسم شما خيس مي شوم
به رسم شما مي خندم
و هرچه آسمان داشته باشيد
برايتان نگاه مي كنم
اما بمن بگوئيد
ابر باران زا كجاست؟
هواي دلم باراني است